Şubat ayı mucizeleri.

Sömestr tatilinin sayılı son günleri.
Havanın berbatlığı yüzünden değil dışarı doktora bile gidemediğim şu günlerde, anneme şubat aynın önemini, yarının 1.senemiz olduğunu, Ç'nin okuduğu okulu söylediğim yetmezmiş gibi bir de üstüne üstlük "sence ne hediye alsam ? " diye akıl aldığım, aklımdakileri söyleyip arasında bi seçim yapıp bana yardımcı olmasını istediğim ve bunları yaparken bana hiç kızmayıp aksine gayet anlayışlı karşıladığı bu günü bi yere not almalıyım.
Ya annem büyüyor ya da artık benim büyüdüğümü kabulleniyor.
Belki de son bir senedir bendeki olumlu değişikliğ görüp bu değişikliği yaratana kızmama kararı aldı bilemiyorum.
Anne, seni çoook seviyorum.

Bıktım vol.bilmem kaç

İnsanlara birşeyler anlatmaktan,
etrafımdaki insanların yanlarındaki kımıl zararlısı yalakalara sırf kalpleri kırılmasın diye tahammül etmekten,
yanlış anlaşılmaktan,
sömestrımın bombok geçmesinden,
annemle aramızdaki gereksiz gerginlikten,
"ben" merkezli insanlardan,
dikkat çekmeye çalışan insanlardan,
abarttanlardan,
tek dertli kendisinin olduğunu sananlardan,
ukalalardan,
salaklardan

BIKTIM !

formspring.me

google'u bir süreliğine unut, bana sor canım. http://formspring.me/weba

02.02.2008

Tam 2 sene önce bugün, senin kafan başka bir yerde benimkisiyle tam 5 karış havadayken o gün o kafeye ayak üstü uğramamım en iyi sebeplerinden biriydi. O'nun benim için yaptığı en güzel iyilik senle tanıştırmaktı. Kocaman bir 2 sene olmuş kuzucum. Nargileni devirmeye cüret etmiş bu sakar seni kocaman seviyor (:

Otorite.

Cuma günü finallerin bitmesiyle eve geldim. Anne - baba - kardeş özlemi, anne yemekleri derken herşey çok güzel tabi ki. Ev gibisi yok ve kim ne derse desin huzur dediğimiz şey bence ailedir.
Gel gelelim asıl konu otoriteye.
Son 2 gündür kardeşime " ders çalış lan ! " diye çemkirmekteyim ama ben her çemkirdiğimde biri bi odadan çıkıp, " kızım sen de ders çalış bence." diyorlar. BEN BU EVDE OTORİTE SAĞLAYAMİCAK MIYIM ARKADAŞ ?!
Hem siz her dakika derken sorun yok ben diyince noluyör ?
Bunca yıldır okuyorum hiç bana ders çalışmayan ailemin böyle bir tepki vermesi garip kaçıyor ya.
İlkokul, ortaokul lise derken bizimkiler hiç bana ders çalış demedikleri gibi öss dönemimde eve kesin olarak internet bağlatmaları ile ben iyice zıvaladan çıkmış bir birey oldum.
Onların bana ders çalış dememelerini başlıca sebepleri arasında benim her dakika odamda olmam ve elimde bir kitap olmasıydı sanırım. Ve verdikleri inanılmaz motivasyonlar. Örneğin öss'ye ilk gireceğim sene, " olmazsa olmaz kızım yea, kasma kendini." diyen bir anne; "millet 30 yaşında üniversiteye gidiyor sen ilk senende kazanamamışsın çok mu ya ?!" diyen bir baba vardı etrafımda. Sonrasında malum kaç yaşında üniversiteye girdiğim. yaş oldu 46 anca. södfnhsdkjfsdklf.
Ama şimdi olaya ailemin açısında bakınca bende yaptıkları yanlışları ufaklıkta yapmama derdindeler.