"Tanışmamızın üzerinden yaklaşık 4 sene geçmiş olmasına rağmen hala daha birilerine tanışma hikayemizi anlatırken yüzünün aldığı o güzel ifadeyi zihnimde ve kalbimde bir fotoğrafmışcasına saklamayı öyle seviyorum ki..."

Şubat ayı mucizeleri.

Sömestr tatilinin sayılı son günleri.
Havanın berbatlığı yüzünden değil dışarı doktora bile gidemediğim şu günlerde, anneme şubat aynın önemini, yarının 1.senemiz olduğunu, Ç'nin okuduğu okulu söylediğim yetmezmiş gibi bir de üstüne üstlük "sence ne hediye alsam ? " diye akıl aldığım, aklımdakileri söyleyip arasında bi seçim yapıp bana yardımcı olmasını istediğim ve bunları yaparken bana hiç kızmayıp aksine gayet anlayışlı karşıladığı bu günü bi yere not almalıyım.
Ya annem büyüyor ya da artık benim büyüdüğümü kabulleniyor.
Belki de son bir senedir bendeki olumlu değişikliğ görüp bu değişikliği yaratana kızmama kararı aldı bilemiyorum.
Anne, seni çoook seviyorum.

~Ç

Bir insana yapılabilecek belki de en büyük iyilik, onu tekrar aşka inandırmaktır. Yavaş yavaş, korkularını üstünden atmasına hergün tekrardan yardım ederek onu aşka inandırmak, o insana tekrar nefes aldırmak...

Beni tekrar aşka inandıran, her gün gülümseyerek uyanmama sebep olan, bu kadar kısa sürede ne kadar istemesem de her geçen gün biraz daha kendine aşık eden ama sanırım en önemlisi ruhumun tekrar nefes almasını sağlayana ne kadar teşekkür etsem az. (:




yerle gök arasında şu sıra bu deli. (:

fark yok...

''...
- Ama göremiyorum ki şimdi gülümsemeni. Neyse, gene de gülümsediğini bilmek çok güzel.
- Kapa gözlerini. Yanındayken gülümsediğim anları hatırlamaya çalış. Eminim hatırlayacaksın. Bak. Şimdi gördüm gülümsediğimi. Üzülme o yüzden. Senin her zaman güldüğün gibi gülümsüyorum. Fark yok...
''