cevapsız sorular.

Dışardan bakınca "cool" ya da "umursamaz" görünmekten bu vakte kadar hiç rahatsız olmamıştım. Ama insanların kafenin ortasında kendimi tutaayıp gözyaşlarına boğulduğum anda destek olacakları halde gözlerini fal taş gibi açıp şaşırmalarından çok rahatsız oldum bugün.
Aklımda onlarca cevapsız soruyla kalmış, herkesi memnun etmeye çalışmaktan, herşeyi zamana bırakmaktan, kafamda kurup durduğum onlarca olasılıktan, bazen soluğumun kesilip rengimin atmasına sebep veren olaylardan, boş gözlerle etrafa bakmaktan yoruldum.
Hiç kimseyi istediğim ortak paydada toplayamıyorum, hiç birşeyi akışına bırakamıyorum.
Olmasını istediklerim benim istediğim gibi olana kadar direteceğimi ve insanların da bana diş göstereceğini biliyorum. Olsun, gene de istiyorum.

Bıktım vol.bilmem kaç

İnsanlara birşeyler anlatmaktan,
etrafımdaki insanların yanlarındaki kımıl zararlısı yalakalara sırf kalpleri kırılmasın diye tahammül etmekten,
yanlış anlaşılmaktan,
sömestrımın bombok geçmesinden,
annemle aramızdaki gereksiz gerginlikten,
"ben" merkezli insanlardan,
dikkat çekmeye çalışan insanlardan,
abarttanlardan,
tek dertli kendisinin olduğunu sananlardan,
ukalalardan,
salaklardan

BIKTIM !