#2

2007'den beri tanışan iki arkadaş.
Hep aynı diyaloglar.

-21 yaşındayken de böyleydim, 25 oldum hala böyleyim. Bir şeylere geç kalıyorum hissi...
+Of kızım düzelecek diye diye 30 yaşımıza geldik...

....
-Takıntılıyız çünkü.

....

-Takmadan "yapıcam" diyince bak binlerce kilometre uzağa gidebiliyorsun. Ama bizim gibi "hayat çok zor, bi bana zor, beni çook zorluyor." diyince yerinde sayıyorsun bebek. Ben anladım.
Evet şu an hayalindeki iş için para lazım, biliyorum ama para için de bir müddet diye sevmediğin bir yerde sevmediğin insanları çekmek zorundasın.
+Of valla bazen dayanamıyorum Sed.
-Biliyorum bebek, çünkü ben de bazen dayanmıyorum.


----

Nbr?
Bol bol şükrettiğim ve evrenin de bana sakin bir şeyler düzeliyormuş gibi ilizyon yaptığı şu günlerde 25 yaş sendromum benimle birlikte.
Hep aynı insanlar, hep aynı diyaloglar.
Yazarsam anlam kazanırmış gibi.

One Love Festival 10

Üzerimdeki yorgunluğu adam akıllı atabilmiş olsam cidden yazmak istediğim çok şey var ama olmuyor işte.

Başlıktan da anlaşıldığı üzere One Love Fest.'e gittik efenim.

İşten güçten dolayı maalesef sadece cumartesi gününe katılabildim ama olsun.

Benim için önemliler o gündü.

Büyük Ev Ablukada ve Manic Street Preachers vardı.

Daha ne olsundu ki. (:

Hadi bu videoyla da afiyet olsun size.

Bu da bu haftanın ilk yazısı olsun.

Aslına bakarsak çok büyük bi şey istemiyorum.

Bir kaç pürüz var hayatımda. Törpülenmesi gereken şeyler var.

İşle ilgili, gelecek planlarıyla ilgili.

Belki de haddinden fazla büyütüyorum.

Kafama bile takmamam lazım ama olmuyor işte.

Pozitif düşün Sed iş düzelicek, okul olayı da bi yolunu bulacak diyorum.

Düzelmesini bekliyorum.

Hadi bakalım.

işyerinde saçmalarsam böyle olur.

Blog'ta ipin ucunu kaçırınca bir türlü toparlayamıyor insan. Millet söyledi de inanmazdım meğerse ne kadar haklılarmış.

Sürekli düzenli yazı çıkaranlara cidden imreniyorum valla.

Ben yazamasam da takibinde olduğum blogları okuyorum.

Zaten onları da okumasam bloggera falan uğramam diye düşünyorum.

Tamam vurmayın aaa.

Benim şu ara düzenli yapabildiğim şeyler değişmiyor.

Ev-iş-iş-ev.

Bir de düzenli olarak maillerimi kontrol ediyorum. (hafızıma saygılar.)

Bir de ölümüne asosyal oldum.

Tek izin günümde bile dışarı çıkmıyorum.

Çıkmaya niyetlendim 2 hafta önce o zamanda bel ağrısından çıkamadım. (bahanem oldu açıkcası.)

Hiç içimden sosyalleşmek gelmiyor.

En son Taksim'e ne zaman gittiğimi cidden hatırlamıyorum.

İnsan asosyalliğinin farkında olur muymuş bilmiyorum ben ben gayet farkındayım.

Ama hiç içimden sosyalleşmek gelmiyor.

İş çıkışı değil alışveriş yapmaya markete gitmeye bile inanılmaz üşeniyorum.

Klavye delikanlısı oldum sürekli pc başındayım.

Twittiyorum mütemadiyen.

-twitter ve tumblr linklerimi bilerek kaldırdım. Özellikle özellikle tumblr'ı, herkesin görmesine cidden gerek yok. -

Pc başında olmama rağmen entresandır ki tek başıma film izleyememe sorunsalım gittikçe büyüyor.

2 saatlik filmi 4 saatte bitiren ben şimdilerde bir filmi 2 günde bitiriyorum.

(Tanrım gittikçe deliriyorum sanırım.)

Oysa ki izlemek istediğim o kadar çok film var ki.

Kitap okumadığımda başım ağrırken şu ara kitap okuduğumda başım ağrıyor.

Aylar öncesinde aldığım kitaplar raflar öylecene duruyor.

Silkelenip kendime gelmeliyim gene.

Yazarken bir daha anladım.

Hatta önceki yazdıklarım aklıma geldi.

tıktık.

Havalardandır belki de bu durum bilemiyorum ama mutsuz değilim de bitmek bilmeyen bir yorgunluk var üstümde.

Cuma günü doğum günüm ve ilk defa bir doğum günüm için bir planım yok.

Beklediğim bir süpriz yok.

Doğum günü geri sayımı bile yapmıyorum.

"En kısa zamanda görüşelim, çok özledim." arkadaşları biriktiriyorum bir de.

Hepsiyle tek tek görüşüp özlem gidermeliyim, toplanıp kafamı kıracaklar diye aklım çıkıyor.

Dur bakalım havalar biraz daha açsın ben toparlanırım.

Herkese iyi haftalar.